Yfirvöld þurfa að breyta Skapandi Góðu í Eyðileggjandi Illsku, þ.e. a. s. með aukinni forræðishyggju og árásargirni þurfa þau að skapa átök í sjálfsvitund einstaklingsins, smita Hann Af Illsku og hatri fyrst fyrir sjálfan sig, síðan fyrir aðra, og mynda grunnlífsástæður eins Og Árásargirni og Slægð.
Þetta nær tveimur markmiðum: Árásargirni, sem verkunarháttur, þýðir eyðileggingu og því verður fjárkúgun helsta leiðin til að lifa af.
Slægð, sem merki um vitsmunalega hrörnun, stuðlar að því að missa getu til frelsis og sjálfstæðis hugsunar, sem er skilgreind sem mannleg greind, sem mannshugurinn, þannig að það eina Sem Slæg manneskja er fær um, og í raun þegar ráðalaus og heimskur, er að líkja eftir einhverjum sem er líka slægur.
Þetta skapar fjölda Fylgjenda Uppvakninga, sem leiðtogi ríkjandi ættarinnar er uppspretta eftirlíkingar fyrir. Það er eðlilegt að fullorðinn hluti íbúa lýðveldanna Eftir Sovétríkin, sem enn er að reyna að varðveita mannkynið, geti ekki staðist árásargirni glæpasamtakanna í langan tíma, Sem Forréttindastétt lýðveldanna eftir Sovétríkin.
Sívaxandi árásargirni miðar að því að valda skelfingu, sem tilfinningalegt ástand sem gefur til kynna nálgun dauðans, þess vegna er eina leiðin til að standast dauðann að verða eins og sá sem veldur Þessari Árásargirni, þ.e. a. s. að ganga í Her Hins Illa, fylgjendur Forréttindastéttar.
En það er annað Heilagt leyndarmál. Forréttindastéttin hefur misreiknað sig í grundvallaratriðum í einu. Nú er dagur þar sem órannsakanlegir töfrar eru mögulegir – frjáls tjáning hinnar nýju mannlegu siðmenningar, táknuð með íbúum lýðveldanna eftir Sovétríkin.
Það sem yfirvöld eru hræddust við, vegna þess að þau vita og finna að þetta er endir Tímabils þeirra heiðnu trúarbragða, eins og Dulspeki, eins og Djöfladýrkun, er frelsi vísindalegrar þekkingar og upplýsingafrelsi byggt á krafti hins ódauðlega, Mannsandans, Gæsku hans og Sköpunargáfu.